Artroskopowa stabilizacja barku z wykorzystaniem własnego ścięgna
Dynamic Anterior Stabilisation to nowoczesna technika artroskopowego leczenia przedniej niestabilności barku. W zabiegu wykorzystuje się ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia.
Po odpowiednim przygotowaniu ścięgno zostaje przeniesione w nowe miejsce i tworzy dynamiczne podparcie przedniej części stawu, pomagając ograniczyć ryzyko kolejnych zwichnięć.
DAS nie jest metodą dla każdego pacjenta. O wyborze decyduje całościowa ocena obrąbka, ubytku kostnego, Hill-Sachsa, wieku, aktywności i wcześniejszego leczenia.
DAS wykorzystuje własne ścięgno głowy długiej bicepsa jako dynamiczny stabilizator. Ścięgno przenosi się przez rozdzielenie mięśnia podłopatkowego i mocuje w przedniej części panewki.
W przeciwieństwie do operacji wykorzystujących fragment kostny technika opiera się na tkankach miękkich. Jej rolą jest zwiększenie stabilności przy możliwie naturalnej biomechanice barku.
Kiedy wykonujemy zabieg DAS?
Metodę rozważamy u starannie wybranych pacjentów z przednią niestabilnością barku. Nie jest to „nowinka dla każdego”, lecz jedna z opcji w algorytmie leczenia.
Metodę rozważamy u starannie wybranych pacjentów z przednią niestabilnością barku. Nie jest to „nowinka dla każdego”, lecz jedna z opcji w algorytmie leczenia.
Nawracająca niestabilność
Bark pozostaje niestabilny mimo leczenia zachowawczego lub kolejnych zwichnięć.
Celem jest zwiększenie stabilności barku przy wykorzystaniu własnych tkanek i zachowaniu możliwie naturalnego mechanizmu ruchu.
Poprawa stabilności
Dynamiczne podparcie wspiera przednią część barku podczas ruchu.
Mniejsze ryzyko nawrotu
Dodatkowy mechanizm może ograniczać kolejne epizody niestabilności.
Własne tkanki pacjenta
Technika wykorzystuje ścięgno głowy długiej bicepsa.
Bez przeszczepu kostnego
U właściwie dobranych pacjentów można uniknąć procedury przeniesienia kości.
Dynamiczny mechanizm
Ścięgno pracuje jako dodatkowy stabilizator w trakcie ruchu barku.
Na czym polega operacja DAS?
Zabieg wykonujemy artroskopowo przez niewielkie nacięcia skóry, co pozwala ocenić cały staw i precyzyjnie wykonać kolejne etapy stabilizacji.
1
Ocena uszkodzeń
Oceniamy obrąbek, więzadła, ubytki kostne i ścięgno głowy długiej bicepsa.
2
Przygotowanie ścięgna
Ścięgno przygotowujemy do wykorzystania jako dynamiczny stabilizator.
3
Przeniesienie i umocowanie
Ścięgno przeprowadzamy w nowe położenie i mocujemy za pomocą implantu.
4
Odtworzenie stabilności
Nowe ułożenie ścięgna wspomaga przednią stabilność podczas ruchu.
5
Kontrola końcowa
Oceniamy stabilność barku oraz bezpieczny zakres ruchu.
Dlaczego powstała technika DAS?
Rozwój chirurgii barku zmierza do dokładniejszego dopasowania operacji do rodzaju uszkodzeń. DAS wypełnia przestrzeń pomiędzy izolowaną naprawą tkanek miękkich a wybranymi procedurami kostnymi — jednak tylko u pacjentów spełniających odpowiednie kryteria.
Jak wybieramy najlepszą metodę stabilizacji barku?
Nie wybieramy zabiegu na podstawie jednej zmiany w opisie rezonansu. Decyzja wynika z połączenia badania pacjenta, anatomii uszkodzeń i celu leczenia.
1
Konsultacja i badanie barku
Oceniamy historię zwichnięć, objawy, zakres ruchu, stabilność oraz oczekiwania pacjenta.
2
Ocena obrąbka i więzadeł
Badanie kliniczne i obrazowe pokazuje zakres uszkodzeń tkanek miękkich odpowiedzialnych za stabilność.
3
Ocena ubytku kostnego panewki
Określamy, czy przedni brzeg panewki zachował warunki do stabilizacji tkanek miękkich.
4
Ocena uszkodzenia Hill-Sachsa
Analizujemy ubytek głowy kości ramiennej i jego znaczenie dla ryzyka nawrotu niestabilności.
5
Wiek, aktywność i cel leczenia
Uwzględniamy rodzaj pracy, sport, wcześniejsze operacje i potrzeby konkretnego pacjenta.
Jak przygotować się do operacji?
Przed zabiegiem wykonujemy szczegółową ocenę kliniczną i analizujemy badania obrazowe. Ocena obrąbka, panewki, Hill-Sachsa i poziomu aktywności pozwala ustalić, czy DAS będzie właściwą metodą.
Rehabilitacja po zabiegu DAS
Program uwzględnia gojenie przeniesionego ścięgna, odbudowę ruchomości i odzyskanie dynamicznej kontroli barku.
Etap 1
Ochrona operowanego barku
Pierwsze tygodnie służą zabezpieczeniu gojących się tkanek.
Etap 2
Odzyskiwanie ruchomości
Zakres ruchu zwiększa się zgodnie z indywidualnym protokołem.
Etap 3
Siła i kontrola mięśniowa
Ćwiczenia obejmują stożek rotatorów, łopatkę i dynamiczne stabilizatory.
Etap 4
Powrót do aktywności
Przygotowanie do pracy i sportu po osiągnięciu wymaganej funkcji.
Nie w każdym przypadku. U części pacjentów właściwa jest naprawa Bankarta, a u innych dodatkową stabilność może zapewnić DAS. Decyduje pełna kwalifikacja.
Tak. Zabieg wykorzystuje ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia jako element zwiększający stabilność.
Nie. To różne metody przeznaczone dla innych konfiguracji uszkodzeń. Przy dużych ubytkach kostnych właściwsze może być leczenie kostne.
Tak, ale powrót odbywa się etapowo i zależy od dyscypliny, rehabilitacji oraz odzyskania odpowiedniej funkcji barku.
Tak. Operację przeprowadza się przez niewielkie nacięcia z użyciem kamery i narzędzi artroskopowych.
Przeniesione ścięgno tworzy dodatkowe podparcie przedniej części stawu i wspiera stabilność podczas ruchu.
Wybrani pacjenci z przednią niestabilnością, odpowiednim zakresem ubytku kostnego i profilem aktywności. Ostateczną decyzję podejmuje chirurg po pełnej ocenie.
Obejmuje ochronę tkanek, kontrolowane odzyskiwanie ruchu, siły i stabilizacji dynamicznej, a następnie przygotowanie do pracy i sportu.
Umów konsultację
Jeżeli bark zwicha się wielokrotnie, odczuwasz niestabilność albo badania wykazały uszkodzenia obrąbka lub kości, zapraszamy na konsultację. Ocenimy mechanizm problemu, omówimy dostępne metody i wspólnie wybierzemy rozwiązanie dopasowane do Twojego barku oraz oczekiwań.